Nazwa „lupulus” wywodzi się ze starożytnego Rzymu, a dokładniej z wiary jego mieszkańców w to, że długie i cienkie pędy Chmielu oplatają drzewa i duszą je tak jak wilk dusi swoją ofiarę.

Tak jak i uprawiana już przez nas Konopia siewna, Chmiel należy również do rodziny Konopiowatych ( Cannabaceae ).

Chmiel, naturalnie rośnie głównie w lasach liściastych oraz zaroślach.

Jest rośliną wieloletnią, co oznacza. że co roku na jesień jego część nadziemna obumiera, natomiast na wiosnę odrasta z podziemnych kłączy.

Jego pędy z łatwością pną się po wszelkich przeszkodach i co ciekawe kręcą się zawsze w prawą stronę.

W uprawach potrafi osiągać wysokość nawet 12 m.

Jest rośliną dwupienną, co znaczy, że kwiaty męskie i żeńskie występują na osobnych roślinach.

Żeńskie kwiaty są krótsze, stożkowe, składają się z przylistków dzięki, którym przypominają szyszki drzew iglastych. Dlatego też żeńskie kwiaty Chmielu potocznie nazywa się szyszkami.

Na nich znajdują się żółte włoski gruczołowe, które wydzielają substancję żywiczną zwaną lupuliną.

Trochę Historii Chmielu

Początkowo Chmiel był rośliną dziko rosnącą.

W Europie jego uprawę rozpoczęto w IX wieku na terenie Niemiec.

Wówczas to wykorzystywano go jako alternatywę dla woskownicy europejskiej (Myrica gale), która to w średniowiecznej Europie była głównym składnikiem piwa.

W XVIII wieku Chmiel zastąpił woskownicę całkowicie.

Już w IV w. p.n.e. Arystoteles zalecał piwo jako środek nasenny.

W I w. n.e. Pliniusz Starszy pisał o wykorzystywaniu młodych pędów chmielu jako warzywa, natomiast piwa do pielęgnacji twarzy i ciała.

Ponadto chmiel wykorzystywany był do produkcji: brązowego barwnika (z liści i kwiatów), przypraw, tkanin i papieru (z włóknistych łodyg), perfum, kremów czy balsamów.

Chmiel ma bardzo długą historię stosowania go w medycynie.

Starożytni lekarze wykorzystywali chmiel do leczenia trądu, nieprzyjemnego zapachu stóp, zaparć oraz do oczyszczania krwi.

Używano go jako łagodnego środka uspokajającego w leczeniu bezsenności, niepokoju, bólu głowy, bólu zębów, uszu, a także na poprawę apetytu.

Ciepłe okłady z chmielu stosowano w zapaleniu płuc. Wśród duchowieństwa stosowano go jako środek zmniejszający popęd płciowy.

Alkoholowe ekstrakty chmielu były z sukcesem klinicznie stosowane w Chinach w leczeniu trądu, gruźlicy płuc, a nawet ostrej czerwonki bakteryjnej.

Działanie Prozdrowotne Chmielu

Surowcem leczniczym Chmielu są kwiatostany żeńskie, które zbiera się w początkowej fazie kwitnienia rośliny oraz włoski gruczołowe pozyskane z wysuszonych szyszek. Dojrzałe żeńskie kwiatostany są bogate w:

– kwasy goryczowe: humulon, kohumulon, adhumulon, prehumulon, posthumulon, lupulon, kolupulon, adlupulon, prelupulon, postlupulon oraz ich pochodne: metylobutenol,

-terpeny,

-glikozydy flawonolowe: rutyna, kempferol, kwercytyna, kwercytryna,

-katechiny: galusan katechiny, galusan epikatechiny,

-kwasy fenolowe: kwas chlorogenowy, kawowy,

-garbniki: hopanon,

-chalkony: ksantohumol i dezmetyloksantohumol, izoksantohumol, 8-prenylonaryngenina.

Głównymi składnikami olejku eterycznego są: monoterpeny jak mircen i seskwiterpeny takie jak: humulen, β-kariofilen, farnezen.

Ksantohumol wykazuje silne działanie przeciwutleniające, silniejsze nawet od witaminy E i C.

Lupulony i ksantohumol wykazują silną aktywność przeciwbakteryjną wykorzystywaną szczególnie w terapii trądzikowej, porównywalną do powszechnie stosowanych w tym przypadku antybiotyków: erytromycyny i klindamycyny.

Za działanie uspokajające odpowiedzialne są frakcje zawierające α- i β-kwasy, w tym metylobutenol, a także olejek eteryczny.

Za polepszające jakość snu: olejek eteryczny, kwas izowalerianowy, garbniki i gorycze.

Chmiel znajduje zastosowanie w łagodzeniu objawów stresu, lęków i bezsenności.

Właściwości uspokajające Chmiel wykazuje poprzez hamowanie aktywności kory mózgowej, zmniejszenie pobudliwości niektórych ośrodków w rdzeniu przedłużonym i kręgowym, a także utrudniając przenoszenie bodźców do mózgu.

Wpływa na poziom serotoniny i melatoniny, co ma wpływ na rytm dobowy,

Dzięki obecności 8-prenylonaryngeniny, wykazuje działanie estrogenne, a to z kolei znajduje zastosowanie w leczeniu dolegliwości towarzyszących menopauzie, takich jak: uderzenia gorąca, depresja i lęk.

Chmiel wykazuje również działanie moczopędne, rozkurczowe, przeciwbólowe oraz wzmacniające.

Zalecany jest w nadpobudliwości seksualnej, nerwicach seksualnych, zatrzymaniu menstruacji czy nieregularnym miesiączkowaniu.

Stosuje się go w leczeniu dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takich jak wzdęcia, niestrawność, niedokwaśność, nadmierna fermentacja oraz nieżyty żołądka i jelit.

Odwary z szyszek mogą być wykorzystywane do kąpieli dla reumatyków, a także jako okłady w stanach zapalnych skóry i trudno gojących się ranach.

Także piwo i surowce browarnicze oprócz wykorzystania spożywczego zaczynają być szerzej wykorzystywane w pielęgnacji skóry. Popularność zyskują kąpiele piwne.

W medycynie ludowej chmiel bywa stosowany na pobudzenie apetytu, poprawę przemiany

materii i przeciwbiegunkowo.

Chmiel W Gastronomi

Chmiel najczęściej kojarzy się nam z piwem, w końcu jest niezbędny do uzyskania jego charakterystycznej goryczki i zapachu. Jest to zdecydowanie najbardziej znana jego zaleta.

Do celów piwowarskich wykorzystuje się około 97% światowej produkcji chmielu. Ponad 60% obszaru uprawy znajduje się w Niemczech (Hallertau, środkowa Bawaria) i USA ( Waszyngton, Oregon i Idaho ). W Polsce chmiel uprawia się w rejonie lubelskim, wielkopolskim (Nowy Tomyśl) oraz opolskim (Nysa).

Do otrzymania 0,5 litra piwa potrzeba jednej szyszki chmielowej.

Szyszki dodaje się pod koniec procesu warzenia piwa, co ma zapobiec utracie składników lotnych.

Chmiel znajduje również zastosowanie w sałatkach oraz zupach.

W Belgii i Francji młode pędy chmielu przygotowuje się jak szparagi.

Popularność zyskuje przyprawianie mięs chmielem.

Artykuł Chmiel zwyczajny ( Humulus lupulus ) pochodzi z serwisu .

W 1993 odkryto receptory CB1 i CB2. Skłoniło to naukowców do poszukiwań substancji,, które mogą je aktywować. Układ endokanabinoidowy składa się z receptorów CB1 i CB2 oraz  substancji, które łącząc się z nimi wpływają na przyporządkowane receptorom procesy fizjologiczne organizmu. 

Substancje te mogą być wyprodukowane zarówno przez nasz organizm ( anandamid i 2-arachidonoiloglicerol ), jak i pochodzić z zewnątrz ( z roślin lub syntetyzowane chemicznie ).

Receptory CB1 i CB2

Receptory rozmieszczone są w różnych częściach naszego organizmu. 

I tak CB1 znajdują się w układzie nerwowym, pokarmowym, sercowo-naczyniowym, rozrodczym, w mięśniach szkieletowych, płucach, wątrobie, pęcherzu moczowym, tkance tłuszczowej. 

A CB2 w węzłach chłonnych, migdałkach, śledzionie, grasicy, szpiku kostnym, krwi, trzustce, zakończeniach nerwów obwodowych, mikrogleju, osteoblastach, osteoklastach. 

Ze względu na umiejscowienie receptorów kanabinoidy oddziaływują na nie powodując określony efekt: przeciwbólowy, przeciwzapalny, przeciwlękowy, przeciwdepresyjny, przeciwpsychotyczny, uspokajający, przeciwdrgawkowy, poprawiający sen, przeciwskurczowy, przeciwwymiotny, pobudzający apetyt, zwiększający odporność.

Ze względu na szybkie zmiany stylu życia i nie nadążaniem dostosowania się do nich naszych organizmów , zuważalny jest syndrom niedoboru endokanabinoidów. 

Konopie

Konopia wytwarza ok 90 kanabinoidów, oraz związki terpenowe wydzielane przez gruczoły znajdujące się głównie na kwiatach rośliny. Pozostałe części rośliny zawierają ich śladowe ilości. Terpeny i terpenoidy przez lata uważano za związki odpowiedzialne jedynie za zapach rośliny. Dziś wiemy, że wpływają one również na działanie lecznicze konopi. 

Pierwszy kanabinoid został wyizolowany w latach 40 XIX wieku natomiast jego budowa chemiczna została poznana dopiero w latach 30 XX wieku. Wraz z rozwojem technik analitycznych w latach 60 odkryto kolejne kanabinoidy. Zawartość ich w roślinie uzależniona jest m. in. od odmiany konopi, warunków jej uprawy oraz terminu zbioru. 

Nasza uprawa konopi

Nasz Kwiat Konopi pochodzi z prowadzonych przez nas upraw bez nawozów i pestycydów, na wiejskich terenach kresów wschodnich.

Pozyskanie surowca jest kontrolowane przez nas na każdym etapie, rozpoczynając od umieszczenia nasion konopi w ziemi, poprzez ich ręczny zbiór z pola ( pracochłonny proces, ale zapobiega uszkodzeniu surowca ). Następnie suszenie, a kończąc na porcjowaniu i pakowaniu do torebek. 

Jako farmaceuta jestem zainteresowany wyłącznie działaniem leczniczym każdej rośliny. Bodźcem, który skłonił mnie do rozpoczęcia upraw konopi była sytuacja, która miała miejsce w naszej aptece. A mianowicie regularnie przychodzi do nas pacjent, który kupuje leki przeciwpadaczkowe dla swojego brata. Podczas jednej z rozmów zapytałem go jak ze skutecznością stosowanych leków i czy próbował stosować konopie. Odpowiedział, że terapia nie jest zadawalająca, a żaden z poznanych przez niego lekarzy, przez wiele lat leczenia nie zaproponował mu nigdy konopi. Mimo tego, że jak dowodzą badania około 30 % chorych na padaczkę boryka się z lekoopornością. Zapytał też czy byłbym w stanie polecić mu jakiegoś sprawdzonego producenta konopi. Przytoczona rozmowa zachęciła mnie do zgłębienia tematu. W trakcie poszerzania mojej wiedzy na temat konopi, doszedłem do kilku własnych spostrzeżeń. 

Po pierwsze, polskie prawo dopuszcza w konopiach zawartość psychoaktywnego kanabinoidu THC w ilości nie przekraczającej 0.3 % ( taka ilość nie powoduje działania psychoaktywnego ). Oraz uprawę tylko tych odmian konopi, które zostały umieszczone przez Komisję Europejską na liście odmian roślin rolniczych. Jednak wielu  producentów na opakowaniach swoich produktów chcąc prawdopodobnie zwiększyć atrakcyjność sprzedawanych przez siebie produktów umieszcza nazwy odmian konopi z poza listy legalnych. Te które w ogólnodostępnej specyfikacji odmiany przekraczają dopuszczalny poziom THC. Nasuwa się pytanie jaka w rzeczywistości odmiana konopi jest w środku. Działanie takie celowo wprowadza kupującego w błąd, a to z kolei buduje wizerunek producenta jako nierzetelnego.

Po drugie, kilkudziesięcioprocentowa zawartość CBD w surowcu nie jest możliwa do osiągnięcia w naturalny sposób z legalnych odmian. Znowu nasuwa się pytanie, czy np. producent nie spryskuje surowca syntetycznym CBD, aby sztucznie podkręcić wyniki, a tym samym zwiększyć atrakcyjność swojego produktu. Oraz czy surowiec to rzeczywiście konopia czy może jakaś inna zielona roślina. Surowiec jest często sprzedawany w postaci zmielonej co utrudnia identyfikację.

Po trzecie, tylko własna uprawa pozwala w 100% kontrolować jakość produktu, a dzięki temu umożliwia polecenie sprawdzonego produktu. 

Na pewno są też uczciwi producenci, którzy oferują produkty najwyższej jakości. Piszę jedynie o swoich spostrzeżeniach oraz o przesłankach, które skłoniły mnie do uprawy konopi.

Po czwarte uważam, że spożywanie tłustego mlecznego wyciągu z kwiatów konopi jest korzystne z wielu względów. Stanowi mniejszą barierę cenową dla osób, które chciałyby spróbować konopi drogą pokarmową, ale tzw. olejek CBD jest dla nich za drogi.

Substancje zawarte w konopiach wzajemnie na siebie oddziaływują zwiększając swoją efektywność. Co powoduje, że cały kwiat jest skuteczniejszy niż pojedynczy, wyizolowany z niego składnik.

To rozwiązanie jest też dobre dla osób, które nie chcą zażywać konopi drogą wziewną w trakcie palenia surowca.

Substancje zawarte w konopiach wzajemnie na siebie oddziaływują zwiększając swoją efektywność. Co powoduje, że cały kwiat jest skuteczniejszy niż pojedynczy, wyizolowany z niego składnik.

Kanabinoidy przyjmowane doustnie ze względu na metabolizm zachodzący w wątrobie, zaczynają działać później niż drogą wziewną, ale działają dłużej.

Nasz surowiec zawiera ok. 2% CBD co oznacza, że 1g surowca zawiera ok. 20mg CBD. Już zażycie 5 mg CBD może być odczuwalne przez nas, jednak zależy to od wrażliwości na kanabinoidy danej osoby. 

Proponujemy rozpoczęcie swojej przygody z konopiami od niższych dawek. A przy braku efektu po tygodniu stosowania, zwiększenie dawki dwukrotnie i powtarzanie procesu aż do zauważenia efektu.

Artykuł Konopie pochodzi z serwisu .

Grecka oraz turecka medycyna ludowa wykorzystywała czystka do leczenia niepłodności, stanów lękowych, reumatyzmu, wrzodów, nadciśnienia, astmy, przeziębienia, infekcji grzybiczych, bakteryjnych, wirusowych. Był wykorzystywany do poprawy samopoczucia, odporności, leczenia trudno gojących się ran.

Z kolei w starożytności zapachową żywicę czystka stosowano do leczenia trudno gojących się ran i biegunki. Oraz produkowano z niej maści, olejki, perfumy i wykorzystywano jako zapach w pomieszczeniach takich jak łaźnie, czy świątynie.

Działanie lecznicze:

Przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze

Odpowiadają za nie głównie terpeny i polifenole. Zabijają one bakterie gram + i -, wykazują aktywność w stosunku do Helicobacter pylori, silnie hamują rozwój krętków Borrelia. To ostatnie działanie czystka wykorzystujemy w naszym preparacie Borreliarotect.

Przeciwwirusowe

Czystek wykazuje aktywność m.in. przeciwko wirusowi grypy i opryszczki.

Przeciwutleniające

Wolne rodniki to szkodliwe cząsteczki, które mogą uszkadzać DNA, prowadzić do mutacji, chorób nowotworowych, uszkadzać układ nerwowy (alzheimer, parkinson), prowadzić do chorób sercowo-naczyniowych, przyśpieszać starzenie się organizmu.

Niekorzystne warunki stresogenne takie jak długotrwała susza lub wysokie temperatury wynikające z długotrwałego nasłonecznienia sprzyjają powstawaniu wolnych rodników.

Czystek chcąc chronić się przed wolnymi rodnikami wykształcił mechanizmy obronne w postaci związków o właściwościach antyoksydacyjnych. Są to flawonoidy, kwasy fenolowe i taniny. Neutralizują one wolne rodniki, dlatego opóźniają starzenie się organizmu, zapobiegają mutacjom DNA, uszkodzeniu lipidów, białek.

Przeciwzapalne, przeciwbólowe

Przeciwnowotworowe

Działanie cytotoksyczne i cytostatyczne czystka wykazano m.in. w raku szyjki macicy, piersi, prostaty, czerniaku, białaczce.

Spasmolityczne

Czystek rozluźnia mięśnie gładkie.

Dzisiaj czystek wykorzystuje się głównie w przeziębieniu, stanach zapalnych gardła, kaszlu, biegunce, chorobach układu krążenia, alergiach, owrzodzeniach, chorobach skóry, opryszczce, półpaśćcu.

W boreliozie działa zarówno przeciwkrętkowo jak i odstraszająco na kleszcze.

Ze względów smakowych, po zaparzeniu stosuje się go jako napój.

Wykorzystuje się go również do produkcji kosmetyków, perfum, kadzideł.

Artykuł Czystek kreteński ( Cistus creticus ) pochodzi z serwisu .

1 kapsułka zawiera:

Soplówka jeżowata ( Hericium erinaceus ) ekstrakt 4:1 – 125 mg

Miłorząb japoński ( Ginkgo biloba ) ekstrakt 4:1 – 30 mg

Żeń szeń syberyjski ( Eleutherococcus senticosus ) ekstrakt 4:1 – 250 mg

Lecytyna rzepakowa – 200 mg

Okoliczności powstania Memoprotect

Przyznam szczerze, że Memoprotect powstał z moich pobudek egoistycznych.

Jako farmaceuta postanowiłem skorzystać ze swojej wiedzy, doświadczenia, aby zrobić coś dla siebie i poprawić moją pamięć. Z dostępnych w obrocie składników pochodzenia roślinnego wybrałem tylko te, które moim zdaniem najskuteczniej mogą to zrobić i zamknąłem je w kapsułce.

Po miesiącu regularnego stosowania Memoprotect, zacząłem mniej zapominać co tylko upewniło mnie, że bardzo dobrze dobrałem składniki.

Z mojego produktu postanowił skorzystać mój syn, który potrzebuje wsparcia mózgu podczas intensywnej nauki na medycynie.

Memoprotect ofiarowałem też mojej 70-letniej mamie dzięki czemu chociaż trochę zmniejszyłem rozmiar początkowych pobudek egoistycznych.

Memoprotect to zioła na pamięć i koncentrację w kapsułkach

Wygodna do połknięcia kapsułka zawiera skoncentrowane wyciągi ziół, które poprawiają pamięć i koncentrację.

Memoprotect wspomaga pracę mózgu kiedy jest to szczególnie potrzebne jak np. u osób intensywnie pracujących umysłem, wśród uczącej się młodzieży szkolnej, czy studentów. Ale też u osób starszych, seniorów mających problem z pamięcią i myśleniem.

Co poprawia pamięć i koncentrację w Memoprotect

Składniki Memoprotect wzajemnie ze sobą współpracują i uzupełniają się, aby rozwiązać Twoje problemy z pamięcią.

Soplówka jeżowata

Stymuluje czynnik wzrostu nerwów NGF, oraz różnicowanie i odtwarzanie osłonek mielinowych neuronów.

Miłorząb japoński

Zmniejsza lepkość krwi, poprzez hamowanie czynnika aktywującego płytki krwi hamuje ich agregację. Poprawia przepływ krwi, zwiększa dotlenienie komórek nerwowych, dostarczanie do nich substancji odżywczych, usuwanie z nich substancji toksycznych.

Miłorząb nie tylko polepsza pamięć i koncentrację, ale też zmniejsza zawroty głowy oraz szumy w uszach.

Żeń szeń syberyjski

Żeń szeń wspomaga pracę mózgu poprzez zwiększenie zdolności hemoglobiny do przyłączania tlenu i tym samym lepsze zaopatrywanie mózgu w tlen. W konsekwencji czego wzrasta ilość produkowanej energii i zdolność organizmu do intensywnego wysiłku umysłowego.

Lecytyna rzepakowa

W układzie nerwowym wchodzi w skład osłonek mielinowych nerwów. Jej cząsteczka składowa cholina przekształca się w neurotransmiter acetylocholinę. A ta z kolei jest odpowiedzialna za przenoszenie impulsów nerwowych, przez co usprawnia pracę mózgu.

Kolejna cząsteczka składowa lecytyny inozytol wpływa na zwiększenie wychwytu serotoniny przez receptory, przez co poprawia nastrój, działa przeciwdepresyjnie.

Jeśli jesteś zainteresowany zakupem Memoprotect zapraszamy Cię do naszego sklepu

Artykuł Memoprotect pochodzi z serwisu .

Miłorząb dwuklapowy jest jednym z najstarszych gatunków drzew wciąż obecnych w przyrodzie. Gatunek ten przetrwał w formie prawie niezmienionej przez ponad 150 mln lat. Naturalnie występuje tylko na terenie Chin, okazy mają tam nawet 40 m wysokości i osiągają wiek 3400 lat.

Do Europy ( najstarszy okaz w Utrechcie, w Holandi ) i Stanów Zjednoczonych miłorząb został sprowadzony z Japonii, stąd też pewnie wzięła się jedna z nazw „japoński”. W Polsce najstarsze okazy można znaleźć w ogrodzie pałacowym w Łańcucie.

Miłorząb charakteryzuje się odpornością na zanieczyszczenie środowiska, choroby, szkodniki, suszę, a nawet promieniowanie radioaktywne ( Hiroszima ). Jest rośliną światłolubną i nie znosi zacienienia.

Początkowo miłorząb wykorzystywano jako drzewo owocowe, ze względu na jego jadalny zarodek, później jako drzewo ozdobne.

Właściwości lecznicze

W tradycyjnej medycynie chińskiej stosowany jest od dawna w leczeniu chorób neurologicznych, układu krążenia, hiperglikemii.

Jako surowiec wykorzystuje się jego zielone liście o charakterystycznym wachlarzowatym kształcie.

Substancjami odpowiedzialnymi za działanie lecznicze miłorzębu są flawonoidy (kwercetyna, kampferol, izoramnetyna, bioflawony) i terpeny (ginkolidy, bilobalidy).

Działa przeciwrodnikowo, zmniejsza aktywne formy tlenu. Jego potencjał antyoksydacyjny porównywalny jest z kwasem askorbinowym, glutationem, alfa-tokoferolem, octanem retinolu.

Zmniejsza lepkość krwi, hamuje agregację płytek, hamuje czynnik aktywujący płytki. Przez co usprawnienia przepływ krwi powoduje lepsze dotlenienie i dostarczanie substancji odżywczych do tkanek, oraz usuwanie z nich substancji toksycznych. Poprawia krążenie zarówno mózgowe jak i obwodowe ( nogi, ręce ), wzmacnia pamięć i koncentrację, zmniejsza zawroty głowy.

Flawonoidy hamują aktywność amylazy i glukozydazy, przez co obniżają poziom glukozy we krwi.

Miłorząb może hamować cyklooksygenazę COX-2, enzym który uczestniczy w powstawaniu i utrzymaniu stanu zapalnego, bólu, gorączki, progresji choroby nowotworowej.

Działa przeciwzapalnie również przez ograniczenie ekspresji genu interleukiny, zmniejszenie syntezy cytokin i TNF-alfa.

Artykuł Miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba, Miłorząb japoński) pochodzi z serwisu .

Soplówka pasożytuje na żywych, zamierających drzewach liściastych lub na ich martwym drewnie. W Europie preferuje buk zwyczajny.
Owocniki pojawiają się od sierpnia do grudnia, przyrastają do drzew. Składają się z miąższu i zwisających od niego miękkich kolców o długości 2-6cm, co przypomina lwią grzywę. Młode owocniki są kremowobiałe.

Z uwagi na charakterystyczny wygląd soplówki, nadano jej wiele nazw. Z czego najczęściej spotykane to „lion’s mane” oraz z japońskiego „yamabushitake”, co oznacza lwią grzywę.

Działanie lecznicze

Soplówkę od wieków wykorzystywano w tradycyjnej medycynie chińskiej. Wykazuje działanie: przeciwnowotworowe, hipolipidemizujące, hipotensyjne, neuroprotekcyjne, pobudza funkcjonowanie przewodu pokarmowego, żołądka, wątroby, śledziony.

Główne związki bioaktywne tego grzyba to: polisacharydy (zwł. β-glukany), kwasy tłuszczowe, liczne związki aromatyczne, związki fenolowe (hericenon B) , aminokwasy (uzupełnienie diety wegetariańskiej), składniki mineralne ( żelazo, potas, selen, cynk, fosfor ).

W licznych badaniach wykazano przeciwnowotworową aktywność, m.in. wobec: raka piersi, przełyku, jelit, trzustki, żołądka, chłonniaka. A za jej działanie przeciwnowotworowe odpowiadają polisacharydy , poprzez aktywację odpowiedzi immunologicznej. Indukują apoptozę komórek guza, zapobiegają onkogenezie i przerzutom. Choć może nie zabijają bezpośrednio komórek rakowych to wspomagają organizm w celu przezwyciężenia choroby. Związana z tym jest aktywność grasicozależnych komórek T.

Podawano etanolowy ekstrakt soplówki myszom, karmionym wysokotłuszczową dietą. Spowodowało to w porównaniu do grupy kontrolnej zmniejszenie przyrostu masy ciała i tkanki tłuszczowej oraz obniżenie stężenia trójglicerydów we krwi i w wątrobie.

W badaniu na myszach z indukowanymi za pomocą β-amyloidu deficytami w zakresie pamięci i zdolności do uczenia się, wykazano, że dieta wzbogacona o soplówkę spowodowała poprawę funkcji poznawczych. Działanie na ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy może wynikać z właściwości hericenonów i erinacyn. Stymulują one czynnik wzrostu nerwów NGF, różnicowanie i odtwarzanie osłonek mielinowych neuronów. Dlatego też, spożywanie soplówki poprawia pamięć i koncentrację. Może też zmniejszać objawy depresji i niepokoju, ale w mechanizmie ten nie jest powiązany z NGF.
Znajduje zastosowanie w leczeniu choroby Alzheimera i Parkinsona.

Artykuł Soplówka jeżowata pochodzi z serwisu .

Podstawowymi składnikami aktywnymi rośliny są andrografolidy. Znajdują się one w całej roślinie, lecz najbardziej koncentrują się w jej liściach. Dlatego też jako surowiec wykorzystuje się naziemne części rośliny, rzadziej korzeń. Surowiec zbiera się wczesną jesienią, tuż przed kwitnieniem. Jest on wtedy bogatszy w składniki lecznicze.

Medycyna chińska wykorzystuje Andrographis do leczenia zakażeń płuc, ropni, grypy, czerwonki, biegunki, bolesnego oddawania moczu, leptospirozy.

W Indiach stosuje się ją w leczeniu malarii, syfilisu, czerwonki, zaburzeń jelitowych, nerwobóli, grypy (pandemia 1918), leptospirozy. Pobudza pracę wątroby, działa przeciw robakom,.

W Malezji wykorzystuje się ją w medycynie ludowej do leczenia cukrzycy i nadciśnienia.

Do lecznictwa zachodniego wkroczyła dopiero w drugiej połowie dwudziestego wieku. W Skandynawii i Stanach Zjednoczonych leczy się nią obecnie przeziębienia, grypy, a w połączeniu z farmaceutykami aids, nowotwory, boreliozę.

Brodziuszka działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, przeciwkrętkowo (leptospiroza,borelioza, syfilis, choroby przyzębia powodowane przez treponema denticola), przeciwpasożytniczo (malaria, leiszmanioza, filarioza, glista ludzka, pasożyt psi Dipetalonema reconditum), przeciwwirusowo. Przeciwnowotworowo w szerokim zakresie: białaczka, czerniak, rak odbytu, żołądka, skóry, piersi, prostaty, jelita grubego. Stymuluje układ odpornościowy, natomiast obniża reakcje autoimmunologiczne. Chroni wątrobę przed szeregiem szkodliwych substancji , skuteczna w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby, działa żółciopędnie. Przeciwzakrzepowo, uspokajająco, wykrztuśnie, przeciwbiegunkowo i przeciwcukrzycowo,

W boreliozie wykorzystuje się jej działanie przeciwkrętkowe, pobudzające odporność, ochronne na serce, przeciwzapalne. Przechodzi barierę krew mózg, działa uspokajająco, chroni wątrobę, działa żółciopędnie.

Artykuł Brodziuszka wiechowata pochodzi z serwisu .

Pędy rośliny posiadają charakterystyczne ciernie pną się w górę po sąsiednich roślinach w poszukiwaniu słońca. Liany mogą mieć nawet 30 metrów długości. Surowcem jest korzeń i kora.

W Europie roślina pojawiła się w XIX wieku. Duże zainteresowanie rośliną w wielu krajach na świecie doprowadziło do nadmiernej eksploatacji jej stanowisk naturalnych. A to z kolei wymusiło konieczność zakładania plantacji w celu pozyskiwania surowca.

Działanie lecznicze

Plemiona indiańskie ze względu na działanie lecznicze czepoty stosują ją od dawna. Między innymi w leczeniu astmy, zapaleń dróg moczowych, artretyzmu, reumatyzmu, bólów kostnych, głębokich ran, stanów zapalnych, wrzodów żołądka, nowotworów, cukrzycy, gorączki, marskości wątroby, czerwonki, zapalenia prostaty, półpaśca, chorób skóry, nowotworów. A w skoncentrowanej formie wykorzystywali ją jako środek antykoncepcyjny.

Czepota pobudza układ odpornościowy. Powoduje wzrost ilości limfocytów co jest związane z przedłużonym ich przeżyciem w obwodowych organach limfatycznych, a nie zwiększoną ich produkcją.

Działa przeciwnowotworowo, poprzez indukcję apoptozy komórek rakowych, wykazuje właściwości cytostatyczne oraz antymutagenne.

Działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie, przecidepresyjnie, przeciwirusowo, przeciwzakrzepowo, przecibiegunkowo, moczopędnie, obniża cholesterol, przyśpiesza gojenie ran.

Posiada właściwość wymiatania wolnych rodników i dzięki czemu chroni komórki.

Zastosowanie w boreliozie

W boreliozie stymuluje układ odpornościowy, powoduje wzrost ilości komórek CD57, których produkcję hamują krętki boreliozy. Działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie.

Artykuł Koci pazur pochodzi z serwisu .

Występowanie

Stephania tetrandra to roślina, która naturalnie występuje w Azji ( Chiny, Japonia, Wietnam, Tajwan ) oraz Australii.

Jak wygląda?

Surowcem wykorzystywanym w lecznictwie jest naziemny, bardzo charakterystyczny, z wyglądu podobny do kamienia korzeń główny, oraz wyrastające z niego boczne, cieńsze korzenie i mniej wartościowe pnącza.

Pędy pną się po drzewach, od pędów odchodzą sercowate liście.

Stephania kwitnie od maja do czerwca, natomiast owoce dojrzewają w lipcu i sierpniu.

Działanie lecznicze

Do celów leczniczych wykorzystuje się trzyletnie rośliny, głównie dziko rosnące, rzadziej pochodzące z hodowli.

Najsilniejszymi substancjami odpowiedzialnymi głównie za działanie lecznicze rośliny jest tetrandryna i fangchinolina.

Stephania wykazuje silne działanie przeciwzapalne i przeciwobrzękowe, o mocy porównywalnej ze sterydami.

Stan zapalny jest reakcją obronną organizmu na czynniki, które mogą uszkodzić jego tkanki.

Komórki układu odpornościowego produkują wtedy cytokiny, leukotrieny, prostaglandyny.

Cytokiny pobudzają namnażanie komórek układu odpornościowego. Natomiast Prostaglandyny rozszerzają naczynia krwionośne i zwiększają ich przepuszczalność. Prowadzi to do obrzęku uszkodzonej tkanki, podwyższenia jej temperatury, zwiększenia napływu do niej krwi i komórek stanu zapalnego.

Często procesom tym towarzyszy też ból, który ma za zadanie ograniczyć ruchy uszkodzonej tkanki.

Celem tych wszystkich reakcji jest usunięcie szkodliwego czynnika i naprawa uszkodzonych tkanek.

W przewlekłym stanie zapalnym organizm pomimo swojej reakcji nie jest w stanie sam zwalczyć czynnika uszkadzającego. Zaczyna postrzegać własne tkanki jako źródło zagrożenia i je atakować.

O ile krótkotrwały stan zapalny jest procesem pozytywnym, bo prowadzi do naprawy uszkodzonych tkanek. O tyle przeciągający się przewlekły stan zapalny jest negatywnym zjawiskiem, bo prowadzi do uszkodzenia tkanek. W reumatoidalnym zapaleniu stawów np. przedłużający się stan zapalny niszczy chrząstki, ścięgna, więzadła, kości. Objawia się to sztywnieniem stawów i ich bólem.

Oprócz reumatoidalnego zapalenia stawów przewlekły stan zapalny odgrywa znaczącą rolę m.in. w takich schorzeniach jak: astma oskrzelowa, łuszczyca, nieswoiste zapalenie jelit czy miażdżyca.

Stephania tetrandra ogranicza stan zapalny poprzez obniżanie poziomu cytokin i blokowanie prostaglandyn.

Potrafi również silnie blokować kanały wapniowe, w konsekwencji czego rozszerza naczynia krwionośne. Obniża ciśnienie krwi w nadciśnieniu, natomiast w arytmii spowalnia rytm pracy serca, przez co zmniejsza jego zapotrzebowanie na tlen, a to może być pomocne w chorobie wieńcowej.

Przez to, że rozkurcza mięśnie gładkie, działa też moczopędnie i wiatropędnie.

Wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze, przeciwpasożytnicze.

Właściwości przeciwnowotworowe Stephanii stwarzają możliwości do badań nad wykorzystaniem tej rośliny w syntezie nowych leków.

Stephania działa też ochronnie na komórki nerwowe co może znaleźć zastosowanie w chorobie Parkinsona i Alzhaimera.

Zastosowanie Stephani tetrandry w boreliozie

Amerykański zielarz Stephen Buhner docenił lecznicze działanie Stephanii i umieścił ją w swoim tzw. protokole Buhnera, czyli kompozycji ziół przeznaczonych do leczenia boreliozy i łagodzenia jej skutków.

Buhner zaleca ją w następujących przypadkach: neuroboreliozie, paraliżu Bella, stanach zapalnych spojówek, błony naczyniowej oka, zapaleniu stawów.

Jeśli jesteś zainteresowany zakupem preparatu Stephani tetrandry w kapsułkach zapraszamy do naszego sklepu https://farmolab.pl/sklep/stephania-tetrandra-180-kapsulek/.

Artykuł Stephania tetrandra pochodzi z serwisu .

Występowanie

Rdest japoński ( Polygonum cuspidatum, Reynoutria japonica, Fallopia japonica ) jest rośliną, która naturalnie występuje w Japonii, Chinach, Tajwanie, Korei, Wietnamie, wyspach Kurylskich, Sachalinie.

Na początku XIX wieku sprowadzono go do Europy w celu dekoracji ogrodów i parków. W Niemczech wykorzystywano go do wzmacniania zboczy. Jednak rdest zaczął się silnie się rozprzestrzeniać, tworząc gęste zarośla, potrafiąc osiągać nawet 3 metry wysokości i zagrażając rodzimym gatunkom.

W Polsce uważa się go obecnie za gatunek inwazyjny, a wprowadzanie go do środowiska jest zabronione. Import, posiadanie, hodowla, rozmnażanie i sprzedaż wymagają pozwolenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Medycyna chińska

W Chinach, Japonii i Korei działanie lecznicze rdestu wykorzystuje się od dawna. Najczęściej stosuje się go w leczeniu żółtaczki, reumatyzmu, bolesnego częstomoczu, bolesnego miesiączkowania, infekcji bakteryjnych pochwy, krwawiących hemoroidów, ran, oparzeń, czyraków, infekcji dróg oddechowych. W tych krajach wykorzystuje się również jego walory kulinarne m. in. w sałatkach, zupach. Bywa nawet spożywany w postaci smażonej. Jako, że jest bogaty w witaminę C może być jej źródłem i służyć do uzupełnienia jej braków w organiźmie.

Działanie lecznicze

Surowcem wykorzystywanym w lecznictwie jest korzeń. Do głównych jego składników leczniczych należą m.in.: resweratrol, transresweratrol, emodyna, polidatyna.

Rdest japoński działa przeciwwirusowo, przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybiczo ( silnie hamuje namnażanie Candida albicans ) oraz przeciwpasożytniczo.

Jest silnym modulatorem układu immunologicznego. Co jest szczególnie przydatne w chorobach pobudzających autoimmunologiczną odpowiedź organizmu, jak borelioza czy toczeń. Wzmacnia odpowiedź immunologiczną kiedy to konieczne, a redukuje nadmiernie pobudzoną.

Wpływa również na angiogenezę. Może pobudzać powstawanie nowych naczyń krwionośnych np. w oparzeniach, stanach zapalnych, retinopatii cukrzycowej, zwyrodnieniu plamki żółtej, udarze mózgu, chorobie wieńcowej. Albo hamować powstawanie nowych naczyń krwionośnych jak w przypadku guzów nowotworowych, odcinając do nich dopływ krwi.

Potrafi rozszerzać naczynie krwionośne, zmniejszać agregację płytek krwi, obniżać stężenie cholesterolu we krwi, przez co działa przeciwmiażdżycowo. Zjawisko to tzw. ,,paradoksu francuskiego,, pierwszy raz zaobserwowano we Francji. Zauważono, że codzienne spożywanie wina w umiarkowanych ilościach, głównie przez zawarty w nim resweratrol obniża ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, mózgowo-naczyniowych, naczyń obwodowych i nowotworów.

Resweratrol i transresweratrol jako fitoestrogeny mogą być pomocne w łagodzeniu objawów menopauzy u kobiet.

Może działać również przeciwzapalnie.

Potrafi redukować ilość kwasu żołądkowego przez co zapobiega wrzodom żołądka.

Jego składniki mogą przechodzić przez barierę krew-mózg. Działa uspokajająco na układ nerwowy. Ma właściwości przeciwutleniające.

Jego działanie przeciwkaszlowe i przeciwwirusowe pozwala go wykorzystać w infekcjach górnych dróg oddechowych.

W leczeniu oparzeń wykorzystuje się go ze względu na jego działanie przeciwbakteryjne, pobudzające powstanie ziarniny oraz pobudzające angiogenezę. Stymuluje przepływ krwi w poparzonej skórze, rozszerza naczynia krwionośne, pobudza gojenie uszkodzonych starych naczyń i powstawanie nowych. Zmniejsza blizny i obumieranie tkanek.

Zastosowanie w boreliozie

W boreliozie wykorzystuje się jego działanie: przeciwkrętkowe, modulujące układ odpornościowy, pobudzające angiogenezę ułatwiające dostarczenie substancji leczniczych do miejsc chorobowych, redukujące skórne objawy.

Artykuł Rdest japoński pochodzi z serwisu .